Het visioen van de nieuwe aarde (25)

We denken almaar dat de nieuwe aarde morgen komt: we moeten alleen nog even heilig worden, onze voornemens eindelijk gestand doen. Nog even volhouden: zien we haar niet al bijna in pasteltinten aan de horizon ontluiken? Maar de nieuwe aarde is nooit morgen. Ze is vandaag. De nieuwe aarde is niet later, ze is een eeuwig nu.Meer lezen over “Het visioen van de nieuwe aarde (25)”

Het visioen van de nieuwe aarde (24)

Er is een wolk, die met een gouden rand door de hemel drijft. De hemel is aardedonker en een duisternis ligt over de huizen, maar een man die met zijn hond midden op de heide staat voelt de gouden rand zijn hart opensnijden, en dat een zee van bloemen zijn hart verlaat als de ladingMeer lezen over “Het visioen van de nieuwe aarde (24)”

Het visioen van de nieuwe aarde (23)

De nieuwe aarde zal niet aankomen op de wolken. Er wordt geen doek van een standbeeld getrokken en er klinken geen trommels of cymbalen. Zij is geen beloning voor hard werken. Ze ìs, eenvoudigweg. Met deze simpele waarheid kunnen wij niet omgaan. We moeten toch eerst op onze blote knieën hoge bergen bestijgen en met vromeMeer lezen over “Het visioen van de nieuwe aarde (23)”

Het visioen van de nieuwe aarde (22)

Er is een brede rivier die langs mijn raam glijdt maar ik heb geen dorst. Liever voed ik mij met de druppels die ’s morgens op de blaadjes liggen, wanneer nevelslierten boven de aarde hangen als grijze oude vrouwen. Er is een brede rivier van nieuws en kranten, maar liever voed ik mij met deMeer lezen over “Het visioen van de nieuwe aarde (22)”

Het visioen van de nieuwe aarde (21)

Op haar knieën kruipt het meisje in het groen, haar handjes vegen takjes opzij die haar het zicht beletten op de bloemen. Haar mondje hangt open van een kleine vreugde en haar ogen zien geboeid hun dunne stelen zwaaien. Op de wind verwaaien kleine blaadjes en ze lacht erom, al is ze maar alleen. PapaMeer lezen over “Het visioen van de nieuwe aarde (21)”

Het visioen van de nieuwe aarde (20)

Het is de allereerste dag. De zon legt een zoekende lichtstraal op het aardoppervlak dat rimpelig en korstig openbreekt. Stof dwarrelt op en daalt weer neer. De stilte keert terug. Het is net of er niets gebeurd is en misschien is dat ook zo. Een tweede straal bereikt de aardkorst, als een parachutist die eenMeer lezen over “Het visioen van de nieuwe aarde (20)”

Het visioen van de nieuwe aarde (19)

Het begint als zacht geritsel in het gras. Het begint als één vogel in je raamkozijn, je kijkt op van je werk en glimlacht. Het begint als de zoete geur ’s avonds boven het weiland, je voelt een zachte vrede boven de aarde hangen. Het begint als de voorbijganger die zijn hand opsteekt, als deMeer lezen over “Het visioen van de nieuwe aarde (19)”

Het visioen van de nieuwe aarde (18)

Close your eyes, fall in Love, stay there (Rumi) We hoeven niet te verhuizen om de Nieuwe Aarde te zien. We hoeven niet naar kloosters of heilige spelonken. We hoeven niet naar Tibet, India of Nepal. We hoeven ons niet uit te putten in vrome formules. Het ontvluchten van de wereld zal ons niet dichterMeer lezen over “Het visioen van de nieuwe aarde (18)”

Het visioen van de nieuwe aarde (17)

Wat willen we onze kinderen voorleven? Wat willen we ze leren? Toch zeker dit: dat ze zelf een stralende zon in zich dragen: een zon van vrijheid, een zon van vrede, een zon van geluk. Dat niemand hun deze vrijheid kan afnemen, niemand hun vrede, niemand hun geluk. Dat deze ervaringen zich in hen zelf bevinden, enMeer lezen over “Het visioen van de nieuwe aarde (17)”

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag