Het visioen van de nieuwe aarde (30)

Er tikt iets op de ruit. Een vogeltje misschien. Kijk! Twee kleine ogen boven een vlug bewegende snavel. Maar dit is geen vogeltje. Dit is niet eens een dier. Dit is een boodschapper van een ander rijk. Dit is het universum dat uitreikt naar zichzelf. Zoals het daar rond hupt in het raamkozijn, zo vol levenslust, zo vol onschuldig plezier: ieder schoolboek kan meteen het raam uit. Wie dit wonder ziet heeft geen diploma nodig.

De baby kruipt op de vloer door de kamer. De kater zit en kijkt. Twee paar ogen staren elkaar verwonderd aan: ‘wie ben jij?’. Twee wezens kijken elkaar aan met een aandacht die je zelden ziet. Het doet denken aan zonsondergangen, als de rode bal schoorvoetend achter de horizon verdwijnt, er is schijnbaar geen beweging, maar toch is elk moment anders en je weet dat wat er gebeurt buitengewoon kostbaar en onherhaalbaar is.

Het gebeurt ook, als twee geliefden samen zitten, ze zijn verzonken in hun eigen gedachten en zorgen, maar plotseling bewegen twee zoekende handen naar elkaar, ze vinden elkaar en in dat ogenblik raakt de hemel de aarde, vogels vernieuwen hun vleugels die lang samengebonden waren en misschien kriebelt er iets in een ooghoek dat zich een weg naar buiten duwt. Een kleine parel die traag zoekend de aarde vindt.

Er zijn ook van die plekken, je komt er wel eens langs in het bos, dat je weet: ik zou nu en hier kunnen zitten, want ik weet dat ik hier iets ga vinden dat speciaal te wachten ligt op mij, ik weet dat ik hier moet wachten, ik weet dat er een boodschapper komt, misschien een lichtval, een vogel, misschien een beweging in de takken, en dat zal genoeg zijn om mijn hart te openen voor een waarheid die in mij woont. Ik hoef niet eens te zoeken.

Misschien zullen wij ontdekken dat er een verborgen wijsheid in de dingen woont, dat in de meest alledaagse plekken kamers vol schoonheid zijn, misschien zullen wij bevroeden dat in ontmoetingen die zo vredig zijn, dat je niets anders vermoedt dan wat je ziet, iets veel groters dan wij magische webben weeft. Misschien zullen wij ontdekken dat de nieuwe aarde geen verre droom is. Er tikt iets op de ruit. Een vogeltje misschien. Kijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: