Het visioen van de nieuwe aarde (29)

The Child is Father of the Man (William Wordsworth)

Van welke ster, lieve kind, ben jij gekomen? Jouw ogen vertellen meer dan vele romans en films ooit zouden kunnen, ik weet zeker dat je veel weet, meer dan meesters en schoolboeken je ooit zouden kunnen leren. Je ligt in mijn schoot, alsof je net geland bent met een ruimtescheepje, en je kijkt naar me met grote vragende ogen. Je bent een baby maar als ik naar je kijk zie ik diepe zeeën en duizendjarige bossen waar ik in verdwalen kan.

In jouw ogen gaat de nieuwe aarde open als een poort. Leg je kleine handje maar in de mijne, en hoewel je niet lopen kunt, leid je vader maar rond in die diepe dromerige gangen die jouw wezen vormen, leid je vader rond – zoals Beatrice Dante – want jij kent de nieuwe aarde als geen ander, het is daar dat je mij – met je armpjes zwaaiend – vogels en bloemen laat zien – kijk pap een vlinder! – en samen kruipen we rond in het paradijs. 

Maar je speelse lach maakt plaats voor de doordringende blik van een stier, met een besliste ruk trek je een scherp-gerand blad van een boomtak en zoals een arts een scalpel hanteert, snijd je, terwijl vogels rondom mijn hoofd zaden uit het gras pikken, beheerst mijn hart open. Naar buiten stromen huilende kinderen, verloren dromen, vele nagejaagde spoken en bouwtekeningen van nooit gebouwde kastelen. Tevreden kijk je toe.

Dan pak je het werk nog meer gedegen aan: je neemt het orgaan in je beide handen, je houdt het omhoog in het felle zonlicht, zodat het vrijuit ademen kan en oude geuren meewaaien kunnen op de winden. Papa, ik denk dat het zo al wel beter voelt maar in het begin kan het nog wel even pijn doen. Je spreekt zoals een engel zonder woorden. Je zit naast me in het gras en kneed mijn hart als een stuk speelgoed. 

Dan streel je me zachtjes over mijn wang en ik denk: moet ìk dat niet doen, ik ben toch jouw vader, maar jij maant me dat het zo goed is, bovendien ik mag tijdens de operatie niet bewegen. Dan plaats je het bevend orgaan terug in mijn lijf, je stelpt de wond met doeken en kijkt tevreden als een engel toe. Nu mag je mij je dromen vertellen zeg je. Ik heb de mijne al gedeeld toen ik bezig was. Ik ben hier gekomen om harten te genezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: