Het visioen van de nieuwe aarde (28)

Er is een gaatje in de heg. Je kunt erdoorheen kijken, je hoeft niet eens heel erg je best te doen. Het gaatje is misschien zelfs groot genoeg, dat je er je hand in kunt steken, en als iemand aan de andere kant dat ook zou doen, dan zou je misschien zelfs die ander de hand kunnen reiken. En zo zou je, terwijl je hier bent, toch een beetje dààr kunnen zijn. Zo zijn er, in iedere heg, gaatjes genoeg – het leven is immers niet van steen.

En stel je nu eens voor dat het een stenen muur is – geen heg. Dan zou je dus in die muur, van baksteen en cement – die muur zonder licht en uitzicht, die muur die afscheidt en insluit – in die muur zou je dan gaatjes zoeken. Stel je maar voor dat je alle plekken aftast, één voor één – een kleine gleuf of kier zou al een bron van grote hoop zijn, en als je dan eindelijk de holte gevonden hebt waardoor een miniem sprankje binnenvalt – nauwelijks genoeg om te zien, het is meer geloven dat het er is – zou je dan geen rijkdom ervaren?

Ieder leven is nauw. Onze keuzes bepalen de grenzen die we dagelijks ervaren. Zo bouwen wij – die vrijheid verlangen – onze eigen cel. Maar geen cel is zo nauw, dat er geen groefjes in de muren zitten, geen plekjes waar de bodem wat is uitgescheurd. Heeft ons leven niet genoeg slijtageplekken, plekken waar we graag een poster voor plakken als de bewaarder komt kijken? Maar waar gaten vallen, ontstaan openingen.

In ieder leven vallen gaten, in ieder leven staan de muren op omvallen. Laat het gebeuren. Hoe groter de gaten, hoe meer het bestaan kan uitbreken, hoe meer licht op je koud geworden tenen kan vallen. Zie je een rimpel? Fijn! Zie een je rafel? Mooi! Verwelkom de onvolkomenheden: de kleerscheuren, de stiltes, de hiaten. Verwelkom de onzekerheid en het niet weten. Wie zijn gaten laat vallen, kan er doorheen kruipen.

Juich om iedere scheur in je gelukkige leven, vier feest als je reputatie sneuvelt. Je bent niet je keukendeur van mahoniehout, je bent niet je kersenhouten vloer. Kerf gaten in je geluk, stroom leeg als doorzeefde vaten, pas dan kun je de volheid smaken. Waar een ruïne is, is hoop op een schat. (Rumi) Wees niet bevreesd als deze wereld uit elkaar valt. Ze moet breken, anders kan ze niet het licht ontvangen dat vredig dansend wacht op ruimte. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: