Het visioen van de nieuwe aarde (26)

Toen ik op de basisschool zat, gingen we af en toe naar buiten om in onze schooltuintjes te werken. Grenzend aan de school was er een lapje grond, dat verdeeld was in perceeltjes van ca. 1 bij 2 meter. Iedere leerling kreeg zo’n perceeltje toegewezen: zijn eigen stukje aarde, waarmee hij kon doen wat hij wilde. Als je zaadjes wilde meebrengen om bijvoorbeeld worteltjes te verbouwen dan kon dat. Had je liever radijsjes, dan kon dat ook. 

Ik weet nog dat er bij de verdeling van onze tuintjes een probleem ontstond: er was een perceeltje te weinig voor onze klas. Om dat probleem op te lossen werd het laatste perceeltje in tweeën gedeeld: het ene deel kwam mij toe, het andere deel een klasgenoot. Hiermee was mijn stukje grond bepaald op ca. 1 bij 1 meter. Dit hele kleine lapje aarde was aan mijn kinderlijke zorgen toevertrouwd. Wat hier groeien zou, was mijn keuze alleen.

Er waren niet veel kinderen die zelf zaadjes meebrachten. In veel tuintjes viel dan ook niets te oogsten. Er werd geschoffeld en wat geharkt, de wilde planten die het tuintje al gauw overwoekerden werden uitgerukt of begoten, al naargelang de bezitter van de tuin oordeelde dat nuttig en nodig was. Maar ik, ondanks mijn kleine tuin, had zakjes meegenomen. In de aarde liet ik de zaadjes vallen. Ik staarde aandachtig naar de grond, waar het wonder gebeuren zou.

Een paar weken later keerden we terug naar de tuintjes, alle kinderen voorzien van wat tuingereedschap om het werk te hervatten. Mijn tuintje was niet moeilijk te vinden: het was een van de allerkleinste, maar de natuur had niet nagelaten haar werk te doen. Toen ik de radijsjes in mijn handen nam – kluitjes aarde lieten los en vielen op de grond – zag ik de verbaasde en hier en daar jaloerse blikken van mijn klasgenoten. ‘Hoe komt hij dààr nou aan?’ 

Het is inmiddels meer dan dertig jaar later. Een schooltuintje heb ik al lang niet meer. Maar ik zie met de dag duidelijker dat de komst van de nieuwe aarde alles te maken heeft met de zorg voor het kleine ‘tuintje’ dat mij is toevertrouwd. Het vraagt dagelijks alle liefde en aandacht die ik kan opbrengen. Het vraagt geduld en het vertrouwen dat de natuur haar werk zal doen. Maar de nieuwe aarde komt als rode radijsjes in het voorjaar. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: