Kom gooi een kiezel in het water

Kom gooi een kiezel in het water. Kringen rijgen zich aaneen en rollen als legers tegen kade-wanden aan, boten bewegen ondeugend, voorzichtig van hun plaats geduwd, vogels die op dekken zitten klapwieken op, mensen keren hun vermoeide nekken, zien op naar dit wild bewegen, spontaan breekt een nieuwe gedachte door, een stoutmoedig idee, een nieuwe koorts neemt hun hersenen in haar greep, ze spreken in tongen en hun ogen vlammen als toortsen. 

Kom gooi een kiezel in het water. De rimpeling wordt een golfje, het golfje een muur van rollend water, een rollende revolutie werpt zich op eeuwenoude stranden, waar bunkers van oude oorlogen woonkamer worden van vissen met goudkleurige ogen. Voor de ogen van strandwachten in vale uniformen maken dolfijnen met glanzende staarten frivole sprongen en sproeien glinsterende stralen opwaarts naar een hemel vol knipogend sterrengewemel.

Kom beweeg een voorjaarsblad tussen je vingers. De langharige rups beantwoordt de symfonie van je handen, zijn lentedans zendt een lawine door het slaperige voorjaarsbos, aan groene takken schudden overrijpe kersen, druppels rollen langs stammen en bevruchten de aarde, waar klein lillend leven zich een weg naar het licht wriemelt, terwijl schichtige egels pissebedden peuzelen en paddestoelen, niet langer verlegen, hun snoeten met sproeten tonen. 

Kom neem de wolken tussen je vingers. Stapel blauwe luchten als melkbussen op elkaar, laat de hemel je lippen kussen, en wees zelf een lachend zeilschip. Laat de aarde opnieuw bezieling geven aan je bloed, laat je bloed opnieuw bezieling geven aan je gedachten en laat je gedachten opnieuw bezieling geven aan de wereld. De wereld ligt voor je als een vruchtbare akker. Iedere gedachte valt als een druppel in haar schoot. Gooi elke dag een druppel in de aarde.

Kom krab de zon open met je nagels, de wereld wacht op haar eigeel, de wereld wacht op nachtegalen in maanverlichte bossen, de wereld wacht op stuifmeel. De wereld is een gevangene, die met geboeide handen in oude garages naar kale tv-schermen staart. Rond oude fauteuils liggen rafelige matrassen en ratelen roestige verwarmingsbuizen. Maar een kwispelende hond wijst de weg naar oprijlanen waar bloesembomen in frisse meiwind staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s