Bedankt voor het dashboard!

De Nederlandse overheid heeft deze week een eerste versie gelanceerd van wat trots het ‘corona dashboard’ is gedoopt. In één oogopslag worden alle belangrijke coronagetallen weergegeven, van aantallen besmettingen tot ziekenhuis- en IC-opnames, met als kers op de taart het befaamde reproductiegetal (dat god verhoede boven de 1,0 uitstijgt). Nu weten we zeker dat we in een luxueus uitgeruste auto rijden, wij uiteraard op de achterbank, maar de papa’s Rutte en De Jonge mogen dit voertuig door de huidige verkeerschaos leiden.

Een dashboard is ontegenzeggelijk een prachtige uitvinding: het zendt waarschuwingssignalen uit wanneer het brandstofpeil een kritiek niveau heeft bereikt of wanneer onze zucht naar snelheid de daarvoor geldende limieten overschreden heeft. Het houdt nauwkeurig bij hoeveel kilometers zijn afgelegd en of ramen en deuren goed gesloten zijn. Het piept meteen als gordels niet zijn omgedaan. Met andere woorden: het is een conditio sine qua non voor een veilige reis. 

Maar iets zegt me, dat dit coronadashboard meer is dan een controlepaneel. Het is een metafoor voor de manier waarop ons geleerd wordt naar de wereld te kijken. De wereld wordt, om kort te gaan, gereduceerd tot een verzameling data die dagelijks in statistieken gepresenteerd, vergeleken en beïnvloed kan worden. Zieken zijn getallen, mensen punten op manipuleerbare lijnen. Onze mond prevelt de nieuwste cijfers, terwijl verloren landschappen als schimmen voorbij razen.

Wat een schitterend dashboard! Het zachte licht van de gekleurde wijzerplaten geeft rust in het diepste duister van de nacht. Turf voor mij iedere kilometer, turf voor mij iedere geparkeerde auto, maak lijsten van de wereld, lijsten in iedere krant, geef ons een kapstok van getallen, ik wil duizend grafieken, want de wereld, de ongrijpbare wereld is een slang! We moeten haar vastpinnen, we moeten haar bek breken, we moeten haar temmen voordat zij genadeloos toeslaat!

Zet dit voertuig aan de kant en verdwijn in het duistere weiland, in de sloten kwaken gulzige kikkers, koeien staren met melkachtige ogen naar een gele maan, achter de stallen liggen tuinen duizelend van oneindigheid, daar wacht de toekomst, een onberekenbare toekomst, die zich niet temmen laat, het leven is een godin met ontelbare armen, ze staat midden op de weg en jaagt alle voertuigen blindelings het zompige, zuigende, dwaze weiland in. In de verte beschijnt dashboardlicht een kale hemel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s