Zie gezondheid niet als imperatief

In de openbare ruimte verschijnen momenteel steeds meer leuzen als ‘Houd vol’ en ‘Blijf gezond’ (soms op van die knipperschermen, als bij wegwerkzaamheden). Dit verraadt veel over hoe we als samenleving gezondheid zien: het is een imperatief. De hele lockdown is een imperatief. Iets zegt me echter dat gezondheid harmonie is, balans is, contact is, iets zegt me dat gezondheid wijsheid en mededogen is. 

Ook moeten we blijkbaar geloven, dat onze gezondheid in handen ligt van de medische industrie. ‘Ze’ zijn voor ons een vaccin aan het maken, dat de nieuwe heilige graal is. Daarmee is gezondheid iets dat buiten ons ligt, in plaats van ons meest eigen wezen, waaraan wij zelf met iedere gedachte, iedere maaltijd, iedere ademtocht en iedere wandeling een bijdrage leveren. Het lijkt haast niet gewenst dat we hiervoor verantwoordelijkheid dragen.

Want is het niet vreemd, dat dezelfde overheid die ons één voor één al onze vrijheden afneemt, ter bescherming van onze gezondheid, geen enkele zelfs maar futiele poging onderneemt, om gezondheid op de agenda van gewone burgers te krijgen? Waarom mensen niet aanspreken op hun eigen mogelijkheden, op hun eigen verantwoordelijkheid? Waarom worden we op geen enkele manier gestimuleerd gezondheid als iets van onszelf te zien? 

Er zijn bovendien genoeg diëtisten, bewegingsexperts, psychologen, coaches en wijsheidsleraren om mensen te helpen een gezonde(re) levensstijl te ontwikkelen, fysieke en mentale weerbaarheid op te bouwen, en daardoor beter beschermd te zijn tegen dit virus. Waarom dan alleen een select groepje IC artsen en virologen aan het woord gelaten? Waarom gezondheid door zo’n smalle lens bezien?

We eisen coronatests voor iedereen. Maar iets zegt me dat gezondheid meer is dan welke test dan ook kan laten zien. Iets zegt me dat vele zieken gezond zijn en vele gezonden ziek. Iets zegt me dat we de dood met andere ogen zouden kunnen bekijken, als onderdeel van ons leven, en niet als einde. Iets zegt me dat de kruistocht tegen het virus een kruistocht is tegen onze eigen schaduw. De schaduw die niet verdwijnt door een imperatief te gebruiken. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s