Ik wou dat ik veel vormen was

Weet je nog die keer, dat je duingras was, en dat de wind je elke morgen wakker streelde? Weet je nog die keer, dat je als meeuw over het zeevlak wiekte, dat je op duintoppen zat en krijste, gewoon heel hard krijste? Weet je nog, dat je miljoenen zandkorrels was, als gouden parels uitgestrooid? Weet je nog, dat je schuimkoppen was, dat je golven voorzag van een glinsterende bontkraag? Weet je nog hoe het zonlicht jou regenboogkleuren schonk?

Hoe zou je vergeten, dat je al miljoenen jaren leeft? Je hebt al zoveel vormen en zoveel gezichten gekend, maar in al die gezichten licht je ware gezicht op. Je zag de aarde toen ze nog kaal en leeg was, je was de stofwolk die over de vlakte suisde, weet je nog, hoe je neerdwarrelde en weer opwaaide? Je verstoof wanneer machtige legers door je heen trokken, hoeveel gouden lanspunten zag je niet, hoeveel blikkerende schilden?

Je was het roodborstje en de nachtegaal, en weet je nog die keer dat je als specht in het bos leefde, hoeveel insecten heb je niet losgepeuterd met je tong? Je was een ware kampioen! Het is onmogelijk aan jou recht te doen, jij die miljarden levens leidde en op zoveel plaatsen tegelijk bent. Maar het is even onmogelijk jou niet te noemen, wanneer we jou overal waar we kijken zien verschijnen. Je hebt zoveel namen maar blijft altijd zonder naam.

Weet je nog dat je als mens leefde, niet eenmaal maar zovele malen? Je weet hoe het is om slaaf te zijn, heel diep in je oren klinkt nog het zoeven van de zweep. Maar je bent ook de paleistuin niet vergeten, waar je in een purperen mantel naar de sterren keek, de geur van je geparfumeerde handen bereikte je neusgaten. Meerdere malen zat je in bad, met je oude gerimpelde handen, net zo vaak lag je huilend in de armen van je moeder. 

Het was geen ander, het was jij. Jij die zo opgaat in het spel van je vormen, dat je soms vergeet wie je bent. Ik zeg het nog één keer: je bent hier altijd geweest, en ook vandaag laat je van je horen op ontelbaar miljoenen manieren. Weet je nog die keer, dat je besloot dit spel te spelen? Het was een stoutmoedig idee, en van het een kwam het ander. Ik wou dat ik veel vormen was, dacht je. Dan kon ik samen spelen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s