De kunst van het kijken

Ik heb altijd een fascinatie gevoeld voor reigers. Zoals ze wachthouden aan de waterkant, in een volmaakte stilstand die tegelijk een opperste concentratie is. Ze zijn volledig één met het moment, volledig verzonken in het zien. Het kost ze geen moeite zichzelf te overstijgen. Om de vis op het juiste moment te grijpen moeten ze de vis zelf zijn, er is geen onderscheid tussen grijper en gegrepene, er is alleen maar: zien, duiken, malen.

Dit is een bewustzijnstoestand die de mens zelden bereikt. De mens objectiveert zijn omgeving, hij fixeert haar met zijn camera’s en doodt zijn prooi alvorens te doden. Dit is de medusa in de mens, dit is de moordende blik die meer zegt dan duizend woorden. De mens is zijn vermogen kwijt een snaar te zijn, de mens is vergeten dat hij is geboren om een samenklank te zijn, om in een kosmische symfonie zijn stem te laten horen.

We hebben ons op een eenzame rots gezet. De wereld ligt onder onze voeten als een verregende krant, iets dat we kunnen oppakken, lezen, bewaren in archieven, iets waarover we meningen vormen, meningen die met elkaar botsen, meningen die elkaar van rotsen werpen, meningen die elkaar vermoorden, terwijl de inkt van onze woorden wegsijpelt in putten en riolen. De mens staat op de rotsen als een malafide reiger.

Maar we kunnen met nieuwe ogen leren kijken. We kunnen leren dat iedere gedachte een volledig nieuwe wereld schept. Laten we tot onze knieën in het water staan en voelen hoe wij deel zijn van de stroom. Laten we dan wachten wat zich vormen wil in het water van ons bewustzijn, laten we beginnen met vooral niets te verwachten, niets te willen, laten we beginnen met ons eigen spiegelbeeld in het water te zien oplichten. 

Van reigers kunnen we leren wat wachten is, de kunst van het gadeslaan. We hoeven niet mee te geven met alle gedachten, we zijn gewoon aanwezig, terwijl de stroom intussen oude kranten meevoert, roestige fietsen en patatbakjes. We zullen weten wanneer de vis passeert die voor ons bedoeld is, we hoeven niet eens te jagen. Als we midden in de stroom van het leven staan, is er vanzelf het weten: ‘Ik ben degene op wie jij wachtte.’  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s