Een wc-papieren roos voor het raam

De wereld verkeert in een grote gezondheidscrisis. Het nieuws informeert ons dagelijks over aantallen zieken en doden. We hongeren naar dit nieuws, willen niets missen, en tegelijkertijd voeden dit soort berichten de crisis die we nu innerlijk ervaren: die op het spirituele niveau. Het onder ogen komen van leed, van ontwrichting, van de vele onzekerheden die ons eigen bestaan plotseling kent, trekt de zekere bodem onder ons bestaan weg. Een zekerheid die er nooit werkelijk is geweest, maar die toch als een behaaglijk gordijn voor de ramen van ons huis hing.

Die gordijnen zijn nu wel definitief weggetrokken en via onze smartphones hebben we een aardig raam op de wereld. Maar de rampenfilm die zich daar langzaam afspeelt, voedt de onrust in onze binnenkamers. Hoe meer we toelaten, hoe meer de onrust in ons binnenste woedt als een vlam. Ons hart is de deur naar de wereld. De vlam van het dagelijkse nieuws likt zich omhoog langs de deurposten. Maar dan is het tijd voor de brandweer om op te staan. ‘Stelt u dan op’, zegt Paulus (Ef. 6.14-18). Niet met closetrollen, maar met het zwaard van de geest.

In zekere zin wordt ieder van ons op zichzelf teruggeworpen om te stoeien met de meest fundamentele levensvragen. Ons kwetsbare bestaan staart ons dagelijks diep in de ogen, ogen met inmiddels dieprode randen. Maar dit kijken werkt ook als een vergrootglas in het zonlicht: er wordt veel weggeschroeid en vele nutteloze dekmantels verdwijnen als sneeuw voor de zon. We zijn al bijna naakt, en we zullen nog naakter worden.

Nog even en we kunnen elkaar weer daadwerkelijk aanzien. Aanraken is nu ontraden, maar er komt een tijd dat we elkaar zullen aanraken als niet eerder. We zullen elkaar aanraken en geheel nieuwe werelden zien. We zullen elkaar zo diep aanstaren, dat de tranen ons in de ogen springen. We zullen niet weten wat we zo lang gedaan hebben, maar ons bestaan zal op geheel nieuwe leest geschoeid zijn.

Ter herinnering aan deze tijden zal iedereen een wc-papieren roos voor zijn raam zetten, ter herinnering aan de grote verandering die in ons leven kwam. We zullen niet willen vergeten dat we ooit anders dachten en andere mensen waren. We zullen leven in een nieuwe tijd. Heeft die leerling van mij toch gelijk, die me vrijdag vroeg: ‘meneer, is dit nu de eindtijd?’. Ja, deze crisis wil een nieuw begin maken. Een beter begin. 

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: